Reiki

De Geschiedenis van Reiki in Nederland en België .

Toen ik eind 1980, zo’n negen maanden na mijn eerste graad het pad naar masterschap voelde, werd ik eens “van binnen” gevraagd: ” Wat zou je doen om Reiki Master te worden ?”  “Alles!” zei ik meteen en met een verontwaardiging die mij nu nog bekend aanvoelt. “Alles!”

Reikimasterschap had altijd een mystieke klank voor mij. Reiki Master zijn?  Dat is iets wat ik nooit zou kunnen ‘Worden’, laat staan ‘Zijn’! dacht ik.  “Ik kan niet doen wat Wanja doet.” dacht ik. Wanja was voor mij hét voorbeeld van hoe een Reiki Master er zou moeten uitzien en wat een Reiki Master al dan niet zou moeten kunnen. Wanja, met haar boven natuurlijke krachten; met haar diepe inzicht in de mens; met een levens ervaring die letterlijk “buiten gewoon” is.  Hoe kan ik verwachten van mijzelf dat ik ook zó zou kunnen leven en les geven?

Toch móest ik wel verder en mijn persoonlijke ideeën helemaal loslaten. Wanja vertelde mij dat ik verder zou gaan. Bovendien, als ik Master ben zou het beste zijn als ik naar het land van mijn geboorte zou gaan, “Daar is nog geen Reiki “ zei Wanja,” …dus daar moet je naartoe. Ook om je leven en herrinneringen te genezen, want daar zijn de traumas gebeurd” Tja, traumas, die hebben we toch allemaal. verschillend voor een ieder die leeft; Oorlog, kindertijd, familie verlaten en verlaten worden, verhuizen naar een ander continent, andere mannen in mijn leven door een ander huwelijk van mijn moeder…. etc. Dus verder ging ik! Heel Gewoon… mijn leven leven; kinderen, werk, alweer verhuizen, en zeker na de scheiding een heel proces van leren vertrouwen hoe alles voor elkaar komt; ook als je geen vertrouwen lijkt te hebben, zelfs als alle zekerheden weg vallen.

Op 29 September, 1984 om 21:10u in Stockholm Zweden ben ik als Reiki Master ingewijd. De aanwezigen waren Wanja Twan, mijn Reiki Master, Phyllis Furumoto van Amerika, de kleindochter van Hawayo Takata (zij was in 1982 toegewezen door de meeste van Takata’s Masters als de opvolger van Takata) Sharon Yeo, ook van Canada en Jean-Philippe Gagnon, van Frankrijk, allebei die dag ook ingewijd.  De andere mensen aanwezig waren Wanja’s dochters Anneli en Kristina Twan, en de zus van Wanja, Ametist Holmström.

Phyllis was aanwezg omdat Wanja haar had gevraagd te komen. De initiaties waren voor Wanja een vervolg van wat Takata haar had gezegd. “ Je kunt andere Reiki masters maken, maar pas nadat ik weg ben” Voor vier jaar na Takata’s overlijden, was er een onuitgesproken stilte van haar masters over het initiëren van  andere masters, omdat Phyllis die de opvolger was van Takata, de enige zou moeten zijn die masters zou maken. Pas nadat zij bereid was om die vrijheid te geven aan de andere masters van Takata kon Wanja ook verder. Toch had Wanja al langer het gevoel dat wij er klaar voor waren, maar Wanja, uit respect voor Phyllis wachtte een jaar nadat gevoel duidelijk was met eindelijk masters maken die klaar waren voor de volgende stap. Ik was de eerste van Wanja’s studenten die ‘klaar’ was. Sharon Yeo woonde al in Zweden met Wanja om haar te helpen, dus die was er ook aan toe. Jean-Philippe had zich ook aangekondigd aan Wanja, dus die kwam vanuit Parijs voor zijn volgende stap.

Verspreiding van ‘Boodschappen van onze Vrienden’

Het is toegestaan deze boodschappen te gebruiken in blogs en op andere webpagina's, zolang er een bronvermelding en een link naar deze website wordt opgenomen. De boodschappen zijn te belangrijk om niet verspreid te worden.